Znam. Wanda Olech-Piasecka jest naukowczynia SGGW. Mamy w Białowieży PAN gdzie naukowcy z Instytutu codziennie żyją z tymi zwierzętami, to najlepszy na świecie ośrodek oceny ssaków tego regionu. Ośrodki mają skrajnie inne wizje ochrony żubra ale to jednak PAN jest na miejscu, on zapewnia im razem z BPN opiekę i ma kluczową rolę w odnowieniu populacji. Najpoważniejszym zarzutem jest traktowanie żubrów w sposób bardziej przypominający zarządzanie stadem hodowlanym (gospodarczym) niż ochronę dzikiego gatunku. Naukowcy z Instytutu Biologii Ssaków PAN wskazują, że żubr powinien funkcjonować w ekosystemie jako dziki zwierzę, podlegający naturalnym procesom (selekcja, śmierć osobników słabych czy chorych). Strategia ochrony żubra, której prof. Olech-Piasecka jest współautorką, wprowadziła pojęcie górnych limitów liczebności stad w poszczególnych regionach. Środowiska ekologiczne podnoszą, że limity te są często określane bez wystarczających badań naukowych dotyczących pojemności środowiska, a służą głównie "administracyjnemu" ułatwieniu zarządzania i uzasadnianiu odstrzałów. Niemniej, dziś prawda jest że jej wizja w BPN nie jest realizowana. To są dwie skrajnie inne wizje. Dla prof. Olech-Piaseckiej celem jest trwałość i zdrowie populacji rozumiane jako stabilność genetyczna i minimalizacja ryzyka epidemiologicznego (co często wymaga ingerencji człowieka). Dla BPN celem jest przywrócenie żubrowi statusu dzikiego zwierzęcia, co oznacza akceptację naturalnych procesów, nawet jeśli niosą one ze sobą ryzyko dla poszczególnych osobników lub generują konflikty z lokalną społecznością. Jako element lokalnej społeczności który już poniósł straty wynikające z żubrów uważam, że to ja się tam wprowadziłem nie one do mnie. I że one tam były pierwsze.